بازآرایی پالایش در آمریکای لاتین: دوس بوکاس شتاب می‌گیرد و کوبا احیای پالایشگاه را پیش می‌برد
پالایشگاه اولمکا در دوس بوکاس مکزیک به سمت ظرفیت کامل حرکت می‌کند، در حالی که کوبا به دنبال شرکای روس و چینی برای احیای سیه‌نفوئگوس است؛ نشانه‌ای از چرخش پایین‌دستی در آمریکای لاتین.
بخش پایین‌دستی آمریکای لاتین که مدت‌ها با تأسیسات فرسوده و کم‌سرمایه‌گذاری مزمن مترادف بود، در حال گذار از بازآرایی چشمگیری است. در مکزیک، پالایشگاه اولمکا در دوس بوکاس واقع در ایالت ساحلی تاباسکو، پس از سال‌ها تأخیر و افزایش هزینه، به‌تدریج به سمت بهره‌برداری پایدار حرکت می‌کند. در کوبا، دولت تلاش‌های تازه‌ای را برای احیای پالایشگاه مدت‌ها متوقف‌شده سیه‌نفوئگوس با شرکای روس و چینی آغاز کرده، به این امید که وابستگی به سوخت‌های وارداتی را کاهش دهد.
دوس بوکاس پروژه انرژیِ شاخص آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، رئیس‌جمهور پیشین مکزیک بود که شخصاً از این پالایشگاه به‌عنوان نماد حاکمیت انرژی حمایت می‌کرد. اولمکا با ظرفیت اسمی ۳۴۰ هزار بشکه در روز طراحی شده تا نفت خام سنگین مایای مکزیک را به بنزین، دیزل، سوخت جت و کک تبدیل کند. برآوردهای بودجه اولیه ۸ میلیارد دلاری به بیش از ۱۷ میلیارد دلار افزایش یافته و این تأسیسات با موانع مکرر در راه‌اندازی، مرتبط با یکپارچه‌سازی واحدهای کراکینگ کاتالیستی، هیدروتریتینگ و کک‌سازی، روبه‌رو بوده است.
در دوران ریاست‌جمهوری کلاودیا شینبام که در اکتبر ۲۰۲۴ روی کار آمد، پمکس موضعی عمل‌گرایانه‌تر اتخاذ کرده و پذیرفته است که دوس بوکاس تا سال ۲۰۲۶ احتمالاً نزدیک به ۶۰ تا ۷۰ درصد ظرفیت اسمی خود کار خواهد کرد، نه ۱۰۰ درصدی که دولت پیشین هدف گرفته بود. پالایشگاه حتی با ظرفیت جزئی نیز به مکزیک کمک می‌کند واردات بنزین را که به‌طور میانگین حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز از تأمین‌کنندگان ساحل خلیج آمریکا بود، کاهش دهد. تحلیلگران بانک آو امریکا برآورد می‌کنند راه‌اندازی کامل می‌تواند صادرات بنزین خلیج آمریکا را ۱۵۰ هزار بشکه در روز کم کند، با اثرات ثانویه بر حاشیه سود پالایش در والرو، اکسون‌موبیل و موتیوا.
در آن‌سوی کارائیب، تصویر به‌کلی متفاوت است. بحران انرژی کوبا که خاموشی‌های سراسری و کمبود مزمن سوخت را رقم زده، هاوانا را واداشته است مذاکرات را با روس‌نفت روسیه و CNPC چین درباره نوسازی پالایشگاه ۶۵ هزار بشکه در روزی سیه‌نفوئگوس از سر گیرد؛ پالایشگاهی که در اصل با کمک شوروی ساخته و در دهه ۲۰۰۰ تا حدی با سرمایه‌گذاری ونزوئلا ارتقا یافته بود. مقامات کوبایی همچنین برای تأمین مالی ترجیحی به بانک توسعه چین مراجعه کرده‌اند و بر اهمیت راهبردی کاهش وابستگی به دیزل و بنزین وارداتی در زمانه‌ای که عرضه‌های ونزوئلا غیرقابل‌اتکا شده، تأکید می‌کنند.
بستر گسترده‌تر آمریکای لاتین به سرمایه‌گذاری گزینشی در پایین‌دست میدان می‌دهد. پتروبراس برزیل از طرح‌های پیشین خود برای واگذاری پالایشگاه‌ها عقب‌نشینی کرده، مجتمع RNEST در پرنامبوکو را حفظ کرده و برنامه‌ریزی یک ردیف دوم را دارد که ۱۳۰ هزار بشکه در روز به ظرفیت می‌افزاید. اکوپترول کلمبیا همچنان در پالایشگاه‌های کارتاخنا و بارانکابرمخا سرمایه‌گذاری می‌کند تا کیفیت بنزین و دیزل را به استانداردهای یورو ۵ برساند. آرژانتین نیز در حال آماده‌سازی ارتقای پالایشگاه لاپلاتا تحت بهره‌برداری YPF است تا نفت خام سبک بیشتری از واکا موئرتا را پردازش کند.
هیچ‌یک از این پروژه‌ها به‌تنهایی جریان‌های جهانی فرآورده را دگرگون نخواهد کرد. اما در مجموع، این پروژه‌ها نشانه چرخشی از این فرض هستند که تقاضای آمریکای لاتین تا ابد توسط پالایشگاه‌های ساحل خلیج آمریکا تأمین خواهد شد. امنیت انرژی، فشارهای ارزی و اقتصاد سیاسی، همگی به نفع پالایش داخلی بیشتر استدلال می‌کنند. دو سال آینده روشن خواهد کرد که آیا این منطقه سرانجام می‌تواند برنامه‌های جاه‌طلبانه را به تولید قابل‌اتکا و سودآور تبدیل کند، یا اینکه دوس بوکاس و سیه‌نفوئگوس به فهرست بلند رؤیاهای ناتمام پایین‌دستی خواهند پیوست.
